Paşinyan qeyd edib ki, o belə deyir, çünki “Sülh kəsişməsi” təkcə Azərbaycanla münasibətlərə aid deyil. Əslində Paşinyanın təqdim etdiyi bu layihə Zəngəzur dəhlizinə qarşı formalaşdırılmış məsələdir. Lakin onun geosiyasi vektorlarını inkar etmir və onun qeyd etməyə çalışdığı da budur.

Formal mənada, əlbəttə, məsələ Ermənistan-Azərbaycan münasibətləri müstəvisindədir, lakin qlobal miqyasda Paşinyanın onu necə adlandırmasından asılı olmayaraq, Zəngəzur dəhlizinin açılması mövzusu geosiyasət sahəsində, dünyanın yenidən bölüşdürülməsi uğrunda qlobal mübarizə sahəsindədir. “Mismar” buradadır. Əslində İrəvan həm Zəngəzur dəhlizi ilə bağlı öhdəliklərini yerinə yetirmir, həm də geosiyasi qarşıdurmanın tərəfinə çevrilmək təhlükəsindən qaçmağa çalışır.

Lakin bu mövqedə qalmağın mümkün olub-olmayacağı sualdır, bunun cavabı kifayət qədər çətindir. Üstəlik, bu, təkcə İrəvanın sonda hər hansı bir tərəfi seçməli olduğu mənasında çətin deyil. Bütün məsələ ondan ibarətdir ki, sonda hansısa tərəfin strateji yanaşması və marağı üstün olmalıdır.

Bu halda lehinə deyilən bir ölkə deyil, benefisiar ölkələrin istənilən kombinasiyasıdır. Nəhayət, əsas sual blokdan çıxarılan kommunikasiyaların kimin geosiyasi nəzarəti altında olacağıdır? Burada təbii ki, söhbət təkcə bunların fəaliyyət rejimi və İrəvanın suverenlik iddialarından getmir. Çünki suverenlik məsələsi geosiyasi üstünlük məsələsinin mövcudluğunu bağlamır.

Qondarma “Sülh kəsişməsi” fikrini irəli sürən İrəvan informasiya sahəsində “çoxqütblülük” məntiqi formalaşdırmağa, bununla da mövzu ilə bağlı ən azından qavrayışlar səviyyəsində manipulyasiya etməyə çalışır. Bunun praktik olaraq alınmadığını söyləyə bilərik, çünki kommunikasiyalar mövzusu hazırda mükəmməl şəkildə “yeraltı” rejimdə genişlənir.

Aqil Məmmədov
Ordu.az